Ne seneydi ama Maçı izlerken oyundan çok 2004'ü düşündüm. Bu, kapkara bir yılın son boy gösterisiydi. Koca bir yıl şampiyonluk altın tepsiyle Fenerbahçe'ye sunulmuş, devam etmekte olanında zirveye çıkmak mucizelere kalmış, UEFA defteri erken kapanmıştı. Sanırım Beşiktaş tarihi boyunca bu kadar facia dosyasını koltuğunun altına aldığı başka bir yıl yaşamamıştı. Ne kalmıştı geriye? Son umut kulvarı olan kupa... Yani kestirmeden Avrupa bileti alabilmenin son şans merkezi. Doğrusunu isterseniz Beşiktaş elde kalan tek çıkış yolu ilk sınavında hiç de fena değildi. Yeni bir faciaya davetiye çıkartmaktan hep uzak durdu. Alsancak Stadı'nda, pardon tarlasında Barcelona olsa bundan fazlasını yapamazdı. Beşiktaş böyle bir tarlada 90 dakika diri kalmayı başardı. Biri golle sonuçlanan tam 20 şut attı. Ali, hücumu en çok zorlayan oyuncuydu. Tümer de takımını son haftalardaki yükselen grafiğine uygun olarak orkestra şefi gibi yönetti. Çağdaş savunmada geçilmez bir kale gibiydi. Berkant ve Veysel az buldukları forma şansını kötü kullanmadılar. Futboldan aylarca uzak kalan kaptan Tayfur'un bataklıkta ayakta kalmayı başarması da gözden kaçmadı. Genç Serdar'a gelince... İki yıldan beri büyük bir beklenti ile onu izliyoruz. Kimilerine göre geleceğin yıldız futbolcusu olacak. Kimilerine göre ise ligin sıradan oyuncularından birisi olabilecek. Ben bu iki görüşün hangisinin geçerli olacağını hanüz anlamış değilim. Serdar bunu bize anlatsa iyi olacak... Örneğin Alsancak'ta bunu yapabilirdi. Yaptığını sanmıyorum. Göztepe'ye bravo. En ihtiyarı 21, en genci 16 yaşında olan bir takım büyük bir rakibe ancak bu kadarını oynayabilirdi. Savunmanın sağından ok gibi fırlayan Genç Milli Aydın ismi gibi parlak bir geleceği olduğunu herkese gösterdi. Bu Göztepe, altyapısından fışkıran gençleri ile birkaç yıl sonra layık olduğu Süper Lig'e döner. Artık soluklanma zamanı... Özellikle de Del Bosque için. Ne seneydi ama..!
